Οι Κροταλίας επέστρεψαν με τη νέα τους δουλειά “Ενός λεπτού σιγή” και το Local Fuzz τους απεύθυνε το λόγο, σε μια κουβέντα που κινήθηκε από το πανκ μέχρι τα γουέστερν… Ιδού τι ειπώθηκε:
Σε μια εποχή ακατάσχετης φλυαρίας τι αντιπροσωπεύει το “ενός λεπτού σιγή”;
Καλησπέρα και ευχαριστούμε πολύ για την φιλοξενία. Επιλέξαμε τον συγκεκριμένο τίτλο για τον δίσκο και το ομώνυμο τραγούδι για να δώσουμε μια σαφή αντιπολεμική υφή. Χαίρομαι πολύ που συνδέεις τον τίτλο του δίσκου με την ακατάσχετη φλυαρία της εποχής μιας και δεν ήταν ζητούμενο αλλά για να σχολιάσουμε και αυτό, είναι φοβερό πως σήμερα τίποτα δεν έχει συμβεί στα αλήθεια αν δεν υπάρχει κάπου το ψηφιακό του αποτύπωμα. Είναι λίγο τρομακτική αυτή η εποχή. Υπάρχει γύρω μας τόση πληροφορία, λέγονται και γράφονται εκατομμύρια πράγματα καθημερινά αλλά κανείς δεν ακούει ούτε και νιώθει πραγματικά κανέναν.
Θα θέλαμε να μας πείτε μερικά λόγια για το ιντριγκαδόρικο εξώφυλλο του νέου σας δίσκου.
Το εξώφυλλο ακολούθησε την ονοματοδοσία του δίσκου οπότε αναπόφευκτα το αντανακλαστικό μας για τη σύνθεσή του ήταν να τηρήσουμε ενός λεπτού σιγή πάνω από έναν τάφο μέσα από τα μάτια του θαμένου. Θέλαμε πολύ να είναι μιας πιο παλιάς αισθητικής και νομίζω ότι τόσο ο φωτογράφος μας Σοφοκλής Μπιμπής, όσο και ο Άρης (A.D Visions) που έκανε την γραφιστική επιμέλεια το αποτύπωσαν με επιτυχία.
Αν σας ζητούσαμε να μας αναφέρετε τις σημαντικότερες διαφορές ανάμεσα στο “Ο Τελευταίος Άνθρωπος στη Γη” και το “Ενός Λεπτού Σιγή”, που θα εστιάζατε;
Ο τελευταίος άνθρωπος στη γη ενώ είναι η δεύτερη δισκογραφική δουλειά μας στην ουσία είναι η πρώτη με τον Κροταλία να είναι πλέον μια φουλ μπάντα και όχι ένα στούντιο πρότζεκτ. Είναι η πρώτη φορά λοιπόν που δουλεύουν μαζί 4 μυαλά αντί για 2 και προσπαθούμε να βρούμε το κοινό μας σημείο. Σίγουρα τα πράγματα συνέβαιναν λίγο πιο αντανακλαστικά και αυθόρμητα. Στον τελευταίο μας δίσκο έχουν μεσολαβήσει πλέον 6 χρόνια, έχει προστεθεί αλλο ένα μέλος, κανονικά πλέον, στην μπάντα (Αντώνης Χατζηκωνσταντής – Πλήκτρα), έχουμε δέσει πλέον ως ομάδα, έχουμε καταλάβει λίγο καλύτερα τι δουλεύει και τι όχι και τα πράγματα γίνονται πιο μεθοδικά. Επίσης είναι και ο δίσκος που έχουμε κάνει και τα πιο τολμηρά υφολογικά ανοίγματα κάτι που δεν συναντάς τόσο στις προηγούμενες κυκλοφορίες μας.
Ποια τα κοινά ακούσματα σας που συνέβαλαν στη διαμόρφωση του ήχου σας;
Σίγουρα ο κύριος κοινός μουσικός τόπος που συναντιούνται όλα τα μέλη της μπάντας είναι αυτός του πανκ ροκ και ιδιαίτερα του μελωδικού 90s και μπάντες όπως οι Bad Religion, Offspring, Social Distortion, Hot Water Music, Alkaline Trio κλπ. Από εκεί και πέρα έχουμε όλοι μια τρέλα με τα scores του Morricone και μια πολύ βαθιά αγάπη για τους Creedence Clearwater Rival και το 60s/70s r’n’r.
Δεν ακούμε συχνά πλήκτρα σε πανκ ηχογραφήσεις, είναι η αλήθεια, εσείς πώς αποφασίσατε να τα προσθέσετε στη μουσική σας και τι είναι αυτό που προσθέτουν στον ήχο σας;
Έχοντας αναφέρει παραπάνω όλα τα μουσικά στοιχεία που συνθέτουν το πολυδιάστατο μουσικό ύφος του Κροταλία, στα αυτιά μας η προσθήκη άλλης μιας μουσικής στρώσης όπως αυτή των πλήκτρων ακούγεται πολύ φυσική και τονίζει τη μεριά του ύφους μας που ακουμπάει στο western και το rock n roll είτε αυτό είναι 60s είτε πιο σύγχρονο και νευρικό τύπου Hellacopters. Ο Αντώνης (Πλήκτρα) που πλέον μπορούμε να αποκαλούμε κανονικό μας μέλος, είναι παρόν στις ηχογραφήσεις από το πρώτο μας EP και μας έχει βοηθήσει πολύ όλα αυτά τα χρόνια. Το πιάνο/πλήκτρα είναι ένα μαγικό όργανο που προσθέτει στη δραματουργία. Είναι ένα ακόμα όπλο στις παραγωγές μας που μπορεί να κάνει ένα μουσικό σημείο πάρα πολύ δραματικό ή να του δώσει μια πιο ανάλαφρη ροκ εν ρολ ή ακόμα και saloon αισθητική.
Το desert στοιχείο είναι ευδιάκριτο στις συνθέσεις, ήταν κάτι που εξαρχής είχατε κατά νου να υπάρχει στα υλικά που χρησιμοποιείτε ή προέκυψε στην πορεία;
Το desert/western ηχόχρωμα είναι κάτι που χαρακτηρίζει την μπάντα από την πρώτη κιόλας απόπειρα μας να συνθέσουμε. Το ακούει κανείς εντελώς ξεκάθαρα στο “Περίστροφο”, το οποίο ήταν και το πρώτο κομμάτι που γράψαμε και μάλλον αυτό που έχει και τα περισσότερα στοιχεία του ύφους. Σφυρίγματα, cigar box, slides, ακόμα και sfx ουράς κροταλία. Μας αρέσει πολύ να στήνουμε ένα κινηματογραφικό σκηνικό στις παραγωγές μας. Δεν είναι καθόλου υπερβολή να πούμε ότι όλα τα κομμάτια του πρώτου μας EP, “Για μια θέση στον ήλιο”, έχουν περάσει το τεστ του καλού, κακού και άσχημου. Περάσαμε δηλαδή πάρα πολλά βράδια βάζοντας τη μουσική μας πάνω από την τελευταία μονομαχία της ταινίας και αν νιώθαμε ότι ήταν αρκετά καουμπόικη για να ταιριάξει στην σκηνή την κρατούσαμε. Ακόμα και σήμερα όλα γυρίζουν ακόμα γύρω από αυτό και όταν πολλές φορές ξεφεύγουμε λίγο πάντα ξαναγυρνάμε γιατί εκεί νιώθουμε σπίτι μας.
Πώς βλέπετε τα πράγματα αυτή τη στιγμή στην εγχώρια εναλλακτική σκηνή και ειδικά στην πανκ;
Η σκηνή είναι παρούσα και δυνατή. Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός από μπάντες που το πιστεύουν, το αγαπάνε και τρέχουν σαν τρελές. Ο κόσμος επίσης έχει συσπειρωθεί και βλέπεις πλέον προσέλευση σε λάιβ κάθε ύφους του underground που μέχρι πριν μερικά χρόνια δεν το φανταζόσουν. Αυτό που μας πονάει βέβαια είναι ότι τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα έχουν μειωθεί σημαντικά καθώς τα στέκια έχουν κυνηγηθεί άγρια από τις δυνάμεις καταστολής με αποτέλεσμα να κλείσουν πάρα πολλοί χώροι ελεύθερης έκφρασης. Παρόλα αυτά παρατηρούμε ότι ο κόσμος δεν πτοείται και ψάχνει με κάθε τρόπο να βρει τον χώρο του σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Θα ήθελαν πολύ να μας εξαφανίσουν αλλά δεν τα καταφέρνουν.
Τι ευχαριστιέστε και τι βαριέστε περισσότερο ως μουσικοί;
Βαριόμαστε αφόρητα τη νέα συνθήκη που επιτάσσει αναγκαστική καθημερινή παρουσία και content στα social media και ευχαριστιόμαστε υπερβολικά τις ζωντανές εμφανίσεις. Είναι μια μαγική διαδικασία την οποία απολαμβάνουμε τόσο ως μουσικοί πάνω στη σκηνή όσο και ως κοινό σε συναυλίες άλλων.
Μια ιστορία ή περιστατικό από πρόβα ή συναυλία που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;
Μια πολύ σουρεαλιστική στιγμή που έχουμε ζήσει σε συναυλία μας ήταν σε ένα “μυστικό” κάλεσμα που είχε γίνει σε ένα μαγικό μέρος στον θεσσαλικό κάμπο πλάι στο ποτάμι. Το λάιβ είχε οργανωθεί για τα γενέθλια ενός μεγάλου αλανιού από την θεοτρελη punk rock παρέα της Λάρισας. Λίγο να έχεις επαφή με αυτόν τον κόσμο μπορείς να κάνεις τους συνειρμούς σου για το κλίμα της βραδιάς. Να πούμε σίγουρα ότι η γεννήτρια είχε πέσει για λίγο και όταν ξεκίνησε ακούστηκε το “Όσο ανατέλλει ο ήλιος” με κλαρίνο στην εισαγωγή… Δεν νομίζω ότι θα την ξεχάσουμε ποτέ εκείνη τη βραδιά.
Μιλήστε μας για τα μελλούμενα, επιθυμίες και σχέδια.
Συναυλίες. Συναυλίες. Συναυλίες και φυσικά καινούργια τραγούδια. Είναι φοβερό πως μετά την κυκλοφορία ενός δίσκου που κλείνει ένα κεφάλαιο επανέρχεται πολύ γρήγορα η ανάγκη για καινούργιες συνθέσεις.
