Είναι σχεδόν 20 χρόνια που ασχολούμαστε με το μουσικοθεατρικό project που ακούει στο όνομα Dirty Granny Tales, και με αυτή μόνο την σκέψη αναρωτιόμαστε αν υπάρχει κάποιο παρόμοιο εγχείρημα που να έχει διατηρήσει το υψηλό του επίπεδο σε τόσο μεγάλη χρονική διάρκεια. Είναι τρομερό, τόσο τότε όσο και τώρα, το πόσο έχει αγκαλιαστεί από την εγχώρια μουσική σκηνή το εν λόγω συγκρότημα, που τα αλλεπάλληλα sold out να θεωρούνται πια δεδομένα σε κάθε σειρά εμφανίσεών τους. Με αφορμή την εκ νέου παρουσίαση του “Philanthropist” είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα που μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω.
Είχαμε παρακολουθήσει την πρώτη παρουσίαση του “The Philanthropist” στο Ίδρυμα Κακογιάννη πριν δυο χρόνια, ωστόσο για όσους έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με αυτό το υλικό, θα ήθελες να μας πεις δυο λόγια σχετικά; Επίσης, υπάρχουν τυχόν διαφοροποιήσεις στην παράσταση σε σχέση με τότε ή προτιμάς να μην αλλάζεις πράγματα σε κάτι που έχει πάρει ήδη την τελική του μορφή;
Μετά τις εμφανίσεις μας το 2019 με την παράσταση “Rejection v2”, είχαμε πάρει φόρα, είχαμε πολύ δημιουργική διάθεση και είχαμε σχεδόν ολοκληρώσει την καινούρια μας παράσταση με στόχο να την παρουσιάσουμε την επόμενη χρονιά. Οι καραντίνες και τα εμετικά μέτρα αργότερα στα θέατρα να επιτρέπουν μόνο σε αυτούς με τα πιστοποιητικά να παρακολουθούν παραστάσεις, να μην επιτρέπουν μάλιστα στον υπόλοιπο κόσμο ούτε με τεστ να έχει πρόσβαση, μας έκανε να απέχουμε από τέτοιες δράσεις. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος που κάναμε να ξαναεμφανιστούμε μετά από 5 ολόκληρα χρόνια. Δεν με εξέφραζε πλέον η θεματολογία του έργου που είχα ετοιμάσει. Με τόσα που ζήσαμε άλλαξε και η έκφραση μας. Μόλις μου ήρθε η ιδέα του Φιλάνθρωπου πέσαμε με τα μούτρα στη δουλειά.
Αλλά όπως και να χει είχαμε χάσει και το τσαγανό μας. Ομολογώ ότι στο Ιδρυμα Κακογιάννη δεν παρουσιάστηκε ο Φιλάνθρωπος όπως του άξιζε. Θέλαμε χρόνο στο stage για να ξαναβρούμε τα πατήματα μας. Μετά από μερικούς μήνες παίξαμε έναν αριθμό παραστάσεων στο θέατρο Ροές. Πλέον είχαμε ξαναβρεί τον εαυτό μας, και είχαμε δουλέψει ακόμα καλύτερα τις χορογραφίες και το κερασάκι ήταν ένας έξτρα ρόλος της Δήμητρας Δασκάλου που έδεσε την ιστορία ακόμα περισσότερο. Αλλά με την προσθήκη αργότερα του Σταύρου Ψυλλάκη η παράσταση έφτασε εκεί που της άξιζε. Είναι εκεί που είπαμε μεταξύ μας, Dirty Granny is back.
Θέλω να μου πεις αν θυμάσαι εκείνη την πρώτη (αν δεν κάνω λάθος) εμφάνισή σας στο Texas Necropolis, πρέπει να ήταν αρχές του 2009 ή τέλος του 2008. Δεν θα ρωτήσω αν έχετε αλλάξει από τότε, η απάντηση είναι προφανής, αλλά θέλω να μας πεις αν ένιωσες τότε ότι το εγχείρημά σας θα τύγχανε αυτής της καθολικής αποδοχής στη χώρα μας.
H πρώτη μας εμφάνιση ήταν το 2006 στο θέατρο Φούρνος. Η αντίδραση του κοινού ήταν και ο λόγος που υπάρχει αυτό το σχήμα ακόμα και σήμερα. Θέλει πολύ χρόνο και πολλές θυσίες για να ολοκληρωθεί μια παράσταση μας, η αγάπη του κόσμου είναι πολύ δυνατό κίνητρο για μας. Η εμφάνιση μας στο Texas (αν και χωρίς να είμαι σίγουρος τότε λεγόταν Underworld), ήταν λίγο ιδιαίτερη στιγμή για μας. Θυμάμαι ένα πολύ μικρό stage μάλιστα 2 μουσικοί μας καθόντουσταν έκτός stage για να έχουμε και χώρο για τα acts. Επίσης έχω αστεία ανάμνηση από τα backstage. Δεν είχαν καθρέφτη. Μας έδωσαν έναν μικρό στο χέρι και μας πήρε πολύ ώρα για το μακιγιάζ. Παρόλο που οι συνθήκες ήταν ακατάλληλες, έχουμε ωραίες αναμνήσεις.
Είχα τη χαρά να σας δω επίσης το μακρινό 2016 με την παράσταση “Telion’s Garden”. Από τότε έχετε δημιουργήσει το “The Philanthropist”, στο οποίο θα περιηγηθεί κι αυτή τη φορά ο θεατής στο Arch Club. Κοιτώντας ωστόσο στο παρελθόν -στη συγκεκριμένη περίπτωση 10 χρόνια πίσω- υπάρχει το αίσθημα για μια αποτίμηση του υλικού με την ασφάλεια που παρέχει η απόσταση;
Το λατρεύω το “Telion’s Garden” το οποίο είναι κι αυτό εντελώς βιωματικό concept. Βασικά δεν υπάρχει παράσταση μας που δε με εκφράζει πλέον. Δεν είναι τυχαίο που ξαναζωντανεύουν μετά από κάποια χρόνια. Για παράδειγμα το “Rejection” έκανε πρεμιέρα το 2011 και ξαναπαίχτηκε το 2019. Εντάξει ήταν κάπως διαφορετικό. Λογικό είναι να επεμβαίνουμε μετά από τόσα χρόνια.
Κάποια στιγμή αλλάξατε τη βάση σας και βρεθήκατε στη Γερμανία, ωστόσο από ό,τι έχεις αναφέρει εδώ κι αρκετά χρόνια έχετε επιστρέψει. Ποιες οι εμπειρίες, ως προς το λειτουργικό κομμάτι, που αποκομίσατε από την παραμονή σας εκεί;
Θα απαντήσω μέσα από τη δική μου οπτική γωνία. Από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου σε αυτό το μέρος δεν μου έκατσε καλά. Δεν ένιωθα όμορφα, πες η έλλειψη φωτός, οι αντικειμενικά δύσκολες συνθήκες που είχαμε να αντιμετωπίσουμε. Δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει είναι ότι όποιος και να είναι ο σκοπός σου όταν μετακομίζεις πρέπει να αγαπάς τη νέα σου έδρα. Δεν μετανιώνω που το έκανα. Γιατί ήταν μια εμπειρία που με έκανε να εξελιχθώ. Αυτή η κίνηση έκανε τους Dirty Granny να τους αγαπήσει αυτός ο τόπος. Για να σου δώσω να καταλάβεις σε 2 θέατρα κάναμε ρεκόρ εισιτηρίων, και αν λάβουμε υπόψη μας ότι ήμασταν σε μια φωλια καλλιτεχνών, είναι μεγάλη μας τιμή να μας λέει κάτι τέτοιο ο Θεατράρχης. Μετανιώνω όμως που έκατσα τόσο καιρό. Δεν με ενδιαφέρει καμία καριέρα αν δεν είναι ευχάριστος ο χρόνος μου. Παρόλα αυτά, ανυπομονώ να πάω ξανά στο Βερολίνο το Μάιο. Έχουμε κλείσει 6 παραστάσεις και έχω την αίσθηση ότι ο Φιλάνθρωπος ταιριάζει πολύ σε αυτό το μέρος.
Από τα μουσικά sites πάντα σε ρωτάμε για τις μουσικές αναφορές, ωστόσο τις θεατρικές αναφορές τις ξεχνάμε. Θες να μας πεις από που αντλείς έμπνευση και τι σε έκανε να στραφείς σε αυτόν τον τρόπο έκφρασης;
Όταν ξεκίνησα τους Dirty Granny δεν μπορώ να πω ότι ήμουν άνθρωπος του θεάτρου. Περισσότερο ένας μουσικός με metal καταβολές με σκηνοθετική ματιά από τον κινηματογράφο. Αλλά μιας και το επάγγελμα μου ήταν εικαστικός είχα από την αρχή την αίσθηση της εικόνας, του κάδρου και της δράσης. Μετά που μπήκα στο παιχνίδι παρακολουθούσα παραστάσεις να πάρω ιδέες, άλλα δίνω πιο πολύ προσοχή σε πιο ιδιαίτερα θεάματα, όπως Cirque de Soleil, Tiger Lillies, The Residents, κάποιες όπερες κλπ.
Αν πάμε σε πιο κινηματογραφικά μονοπάτια, Guillermo Del Toro ή Tim Burton;
Τεράστιες επιρροές και οι δυο, μη με βάζεις να διαλέξω, δε θα το κάνω
Τις κατασκευές που έχετε επί σκηνής ποιος τις επιμελείται; Εμπνευστής και δημιουργός είναι το ίδιο άτομο;
Εγώ σχεδιάζω τους χαρακτήρες και τα σκηνικά και μετά οι κατασκευαστές με αυτή τη βάση βάζουν τη δική τους πινελιά. Στις παραστάσεις “Didi’s Son” και “Rejection” τις κατασκευές τις έκαναν οι Merlin Puppet Theater. Στο “Telion’s Garden” η Beatrice Baumann και ο Crudelia Winters. Και στο “Philanthropist” ο Διονύσης Ανδριόπολος. Τους ευχαριστούμε όλους θερμά είναι μεγάλη μας τιμή που τέτοιοι καλλιτέχνες βοήθησαν στο να πραγματοποιηθούν οι παραγωγές μας μέχρι τώρα.
Οι Dirty Granny Tales από την αρχή συνδύαζαν τη μουσική με άλλες τέχνες, αναρωτιέμαι αν θα μπορούσαν οι ιστορίες τους να αποτυπωθούν στο χαρτί.
Είναι ιστορίες φτιαγμένες για να τις αφηγούμαστε on stage. Θα μπορούσαν να αποτυπωθούν σε ένα βιβλίο, αλλά μια παράσταση όπως και μια ταινία έχουν λιγότερη πληροφορία σε σχέση με ένα βιβλίο, αλλιώς θα κάνουν κοιλιά, και εκεί κολλάει η χαζή ατάκα που ακούμε συχνά το βιβλίο μου άρεσε πιο πολύ από την ταινία. Ένας σκηνοθέτης που η ταινία του βασίζεται σε βιβλίο οφείλει να είναι αφαιρετικός. Οπότε αν το δούμε ανάποδα για να αποτυπωθεί η ιστορία μας στο χαρτί πρέπει να συμπληρωθούν πολλές λεπτομέρειες.
Έχεις αναφέρει και στο παρελθόν ότι η παραγωγή ενός νέου δίσκου, ειδικά όταν ετοιμάζετε και νέα παράσταση, είναι ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα. Μήπως έχει αλλάξει κάτι; Υπάρχει κάτι να περιμένουμε σε μορφή δίσκου;
Είναι αρκετός κόσμος που μας ρωτάει για δίσκο. Το καταλαβαίνω και είναι πολύ κατανοητό. Το σίγουρο είναι ότι θα κυκλοφορήσουμε σχετικά σύντομα live εκτελέσεις τριών διαφορετικών παραστάσεων, ίσως και σε μορφή dvd. Εχουμε υλικό απο “Rejection”, “Telion’s Garden” και “Philanthropist”.
Ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο και ανυπομονούμε να σας ξαναδούμε επί σκηνής!
Ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη. ελπίζουμε να σας δούμε στο Arch Club.
Ερωτήσεις: Νίκος Ζέρης – Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος
