Το βαρύ μέταλλο των Bastard Sword εμφανίστηκε πρώτη φορά δισκογραφικά το 2023 με το ντεμπούτο της μπάντας, τα μέλη της οποίας ωστόσο είχαν ήδη πίσω τους σημαντική διαδρομή. Πλέον το γκρουπ δουλεύει για το δεύτερο άλμπουμ του και προετοιμάζεται για τη συμμετοχή του στο επετειακό 20ο New Long Fest. Με αφορμή το συγκεκριμένο live είχαμε μια εφ΄όλης της ύλης κουβέντα με τον frontman του σχήματος Αχιλλέα Χαρμπίλα (με τη συνδρομή και των υπολοίπων μελών). Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε μεταξύ άλλων για Sabbath (πώς αλλιώς;), παλιότερες αναμνήσεις από το προαναφερθέν φεστιβάλ, μια αποτίμηση της τωρινής κατάστασης της εγχώριας εναλλακτικής σκηνής καθώς και μια δόση από κινηματογράφο (προφανώς…).
Σε ποια φάση βρίσκεται το γκρουπ αυτή τη στιγμή; Έχετε κάτι στα σκαριά;
Αφού είχαμε αποσυρθεί για λίγο καιρό λόγω παράλληλων δράσεων, αυτό τον καιρό γράφουμε υλικό για το Bastard Sword II, που θα είναι και το δεύτερο LP μας. Γενικά, τα προγράμματα μας είναι το βασικό πρόβλημα αυτής της μπάντας, αλλιώς θα είχαμε γράψει 3 ακόμα δίσκους. Τα προγράμματα ήταν και ο λόγος που πλέον έχουμε στη σύνθεσή μας τον Ευθύμη (Bus the Unknown Secretary, Ξόρκι), μιας και ο Οδυσσέας Τζιρίτας εξελίσσεται στον πιο δημοφιλή μουσικό της Ελληνικής σκηνής, πού να βρούμε κοινούς χρόνους για πρόβα 🙂
Ποια είναι η συγκολλητική ουσία που σας έφερε μαζί από την αρχή;
Η αγάπη του Άκη και εμού για το παλιό βαρύ ήχο. Ο Ευθύμης έρχεται από την ίδια σχολή. Και οι τρεις είμαστε καιρό σε μπάντες διαφόρων ειδών – με τους Bastard Sword θέλαμε να αποτίσουμε φόρο τιμής στα βαριά ακούσματα που μας επηρέασαν από νωρίς στη ζωή μας, χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Ποια τα κοινά ακούσματα σας που συνέβαλαν στη διαμόρφωση του ήχου σας:
Προφανώς οι Sabbath είναι η βάση, αλλά αυτό που μας δένει είναι η κοινή αγάπη για τον παλιό ακραίο ήχο (Bathory, Celtic Frost και δε συμμαζεύεται). Θα θέλαμε να φέρουμε στοιχεία από αυτό το χώρο στο επόμενο άλμπουμ.
Συμμετέχετε φέτος στο επετειακό New Long Fest, θα θέλαμε να μας πείτε μερικές εικόνες – αναμνήσεις σας είτε ως μουσικών είτε ως θεατών από το συγκεκριμένο φεστιβάλ.
Δεν έχω ξαναπαίξει στο New Long, αλλά ήμουν εκεί στα πρώτα φεστ. Μάλιστα, εκεί είχα δει και τους DreamLongDead για πρώτη φορά, μια μπάντα στην οποία κατέληξα να συμμετέχω χρόνια μετά! Τα καλοκαιρινά φεστιβάλ είναι απόλαυση, ειδικά όταν παίζουν και ενδιαφέρουσες μπάντες και όχι τα ίδια και τα ίδια. Ευχαριστούμε Μάρκο για τη πρόσκληση!
Μιας και το New Long Fest συμπληρώνει 20 χρόνια παρουσίας, πώς βλέπετε την εξέλιξη της εγχώριας εναλλακτικής σκηνής μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα;
Εγώ μπήκα στη σκηνή δισκογραφικά το 1998 με τους 2 by bukowski. Όταν έγινε το πρώτο New Long, ήταν η χρονιά που έφυγα από την Ελλάδα για να γυρίσω 12 χρόνια μετά. Αυτό που βρήκα σε σχέση με αυτό που έφυγα, είναι μια σκηνή με υψηλότερο κατά μέσο όρο τεχνικό και επαγγελματικό επίπεδο. Κάτι η άπλετη πρόσβαση στην πληροφορία, κάτι το ότι η κρίση το βούλωσε επιτέλους σε ένα κομμάτι της κοινωνίας που πάντα επέμενε ότι το να παίζεις “ξένα” δεν είναι δουλειά (τις είδαμε και τις “αληθινές δουλειές” πού κατέληξαν), θεωρώ ότι η ανεξάρτητη μουσική σκηνή στην Ελλάδα ενηλικιώθηκε για τα καλά.
Με δεδομένο πως ένας μεγάλος κύκλος έκλεισε για τον σκληρό ήχο πέρσι με το οριστικό τέλος των Black Sabbath, πώς βλέπετε το παρόν αλλά και το μέλλον της συγκεκριμένης μουσικής;
Για εμάς οι Σάμπαθ είναι ο βασικός αισθητικός μας άξονας, αλλά η βαριά / ακραία μουσική είναι μια αχανής περιοχή, που περιμένει νέους εξερευνητές. Εγώ και ο Άκης έχουμε και παιδιά, και βλέπουμε ότι, κάποια παλιά ακούσματα ακόμα μαγνητίζουν και εξάπτουν τη φαντασία νέων ανθρώπων. Η φάτσα του γιού μου όταν πρωτοάκουσε το De Mysteriis Dom Sathanas ήταν ίδια με τη φάτσα μου όταν το πρωτοάκουσα εγώ. Α, και ευχαριστώ Λεo (Λεωνίδας Βρανάς, μπάσο στους DreamLongDead) που του έβαλες Mayhem στα 12 και δε ξεκόλλαγε με τίποτα.
Μια ιστορία ή περιστατικό από πρόβα ή συναυλία που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;
Αν και έχουμε πολλά περιστατικά από τις διάφορες μπάντες που έχουμε παίξει σε διάφορα μέρη του κόσμου, οι Bastard Sword έχουν λίγα λάηβ κάτω από το ζωνάρι τους, οπότε και λίγα παρατράγουδα – ακόμα. Στις πρόβες, το αγαπημένο μας hobby είναι να βλέπουμε πόσο λάθος θα παίξω το σόλο του Ghost in the Beehive, του αγαπημένου μας jam song. Από συναυλιακές εμπειρίες, ξεχωρίζω τη γουρνοπούλα για πρωινό που μας τάισε ο Γιώργος ο Μπελογιάννης των Mr Booze, μετά από επεισοδιακό λάηβ σε επιφανές προβάδικο της Καλαμάτας. ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΠΡΑΝΤΣ.
Μιλήστε μας για τα μελλούμενα, επιθυμίες και σχέδια.
Θέλουμε να τελειώσουμε το δεύτερό μας άλμπουμ, να έχουμε τη ευκαιρία να παίξουμε και σε άλλα μέρη, και να μη σταματήσουμε να γελάμε στις πρόβες με τα ηλίθια αστεία μας.
Ένα live που βρεθήκατε ως θεατές και δεν θα ξεχάσετε ποτέ:
Άκης: MONTY PYTHON REUNION – O2 (2014). Ο Τζον Κλις και ο Τέρι Τζόουνς ντυμένοι δικαστές: “Πόσα δίνεις για σεξ σε δημόσιο χώρο;” ρωτά ο ένας, “Το πολύ δέκα λίρες” απαντά ο άλλος. Ναι, ήταν τα ίδια αστεία, ναι, ήταν ηλικιωμένοι, αλλά ένα στάδιο γεμάτο με όλες τις εθνικότητες του σύμπαντος γελούσε με τα ίδια αστεία – δύσκολα να επαναληφθεί κάτι τέτοιο στο εγγύς μέλλον από τον οποιονδήποτε.
Αχιλλέας: Melvins, All Tomorrow’s Parties, Butlins – Minehead (2007). Στο τέλος του λάηβ ο Dale Crover μένει μόνος στη σκηνή, και ένας stage hand ανοίγει την κόκκινη θεατρική κουρτίνα στο πίσω μέρος της σκηνής, ανακαλύπτοντας ακόμα τέσσερις ντράμερ που παίζουν τον ίδιο ρυθμό. Οι υπόλοιποι Melvin ξανανεβαίνουν στη σκηνή και επέρχεται το χάος.
Ευθύμης: Oranssi Pazuzu στο AN Club το 2015.
Ένα άλμπουμ που δεν θα αποχωριζόσασταν για κανένα λόγο από τη δισκοθήκη σας:
Άκης: ΤHE BEATLES – WHITE ALBUM. Όλα τα μουσικά ρεύματα του σύμπαντος σε έναν δίσκο. Συμπεριλαμβάνει και το Helter Skelter που ακόμη και σήμερα ακούγεται σα νταλίκα στο κατήφορο.
Αχιλλέας: Kyuss, …and the Circus Leaves Town (1995). Το πήρα όταν βγήκε, το έβαλα στο πικάπ, και μου είπε ότι δεν υπάρχουν κανόνες, υπάρχουν μόνο μπάσα.
Ευθύμης: 13th floor elevators – Self Titled (1965)
Μια ταινία/ σειρά που θα βλέπατε ξανά με ευχαρίστηση:
Άκης: CONQUEST του LUCIO FULCI. Και Κόναν Ο Βάρβαρος, και Ζόμπι, και τόπλες villain, και αποκεφαλισμένοι ήρωες σε μια τέρμα “κουνημένη” συμπαραγωγή Ισπανίας και Ιταλίας, τόσο ψυχοτροπική που όσοι την πρόλαβαν σινεμά έχουν ακόμη “φλασάκια”.
Αχιλλέας: Ό,τι και να είχα να πω διαγράφηκε από το Conquest που πρότεινε ο Καπράνος. Δεν μπορώ να φανταστώ για καλύτερο συνοδευτικό βίντεο σε συναυλία Bastard Sword.
Ευθύμης: To Halloween III.
Ένα βιβλίο που άλλαξε τον κόσμο σας και που θα προτείνατε να διαβάσουμε οπωσδήποτε;
Άκης: HAM ON RYE (“Τοστ ζαμπόν”) του Τσαρλς Μπουκόφσκι (1982). Επειδή κανείς άλλος συγγραφέας δε σε έκανε να νιώσεις καλύτερα για το χειρότερο κομμάτι του εαυτού σου.
Αχιλλέας: The Wasp Factory του Iain Banks (1984). Δε λέω τίποτα, να το διαβάσετε.
Ευθύμης: Το σπίτι στην άκρη του κόσμου του William Hope Hodgson (1908).
Ένας ήρωας κόμικ που ανέκαθεν σας συνάρπαζε:
Άκης: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΡΕΜΑΛΙ του Reiser. Αιμοσταγές στη σάτιρα και την ειλικρίνεια του, ξεκινά με punk ορμή και οδηγείται σε doom φινάλε, διαβάζεται δηλαδή ανετότατα με συνοδεία St. Vitus.
Αχιλλέας: O Spider Jerusalem των Ellis και Robertson. Ένας μισάνθρωπος αρχίδης εμμονικός με το Δίκαιο, σε ένα μετα-ανθρώπινο κόσμο φτιαγμένο στα 90s, που όμως φαντάζει πιο αληθινός από ποτέ.
Ευθύμης: ο Hellboy του Mike Mignola.
