Αν και η Metal Blade δεν είναι από τις αγαπημένες μου εταιρείες, ωστόσο, η επιλογή της να στηρίξει μια μπάντα όπως οι Downfall Of Gaia, με την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου της Suffocating in the Swarm of Cranes, φανερώνει ως ένα βαθμό μια απαγκίστρωσή της από τα μεγάλα ονόματα και τα σίγουρα, από οικονομικής άποψης, χαρτιά. Από την άλλη, η κίνησή της αυτή μόνο ως παρακινδυνευμένη δε θα την χαρακτήριζε κανείς, μιας και το συγκεκριμένο άλμπουμ των Γερμανών κυριολεκτικά ξεπέρασε κάθε προσδοκία.
Για να τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Οι Downfall Of Gaia μας έρχονται από το Ανόβερο της Γερμανίας, και εμφανίστηκαν στα δισκογραφικά δρώμενα το 2008 με το πρώτο τους demo. Το 2010 κυκλοφόρησαν το πρώτο full length ονόματι Epos, το οποίο στάθηκε αρκετά ώριμο στις black/sludge καταβολές του. Με το “Suffocating in the Swarm of Cranes προσπαθούν να εξισορροπήσουν την ακραία φύση τους, με την μελαγχολία και την θλίψη που τους διέπει. Τα crust ξεσπάσματα κάπως συμμαζεύονται δίνοντας την θέση τους σε σκοτεινά ατμοσφαιρικά post θέματα, που επισκιάζουν για τα καλά κάθε χαρούμενη πτυχή της ψυχής μας. Η προσθήκη σε όλα τα παραπάνω μιας διαβολικής black χροιάς, ίσως να θύμισε σε κάποιους κάτι από τους Deathspell Omega, ωστόσο η αναφορά και μόνο των Γάλλων αποτελεί παραπλανητικό στοιχείο για τι πραγματικά παίζουν οι Downfall Of Gaia. Το κουαρτέτο ανήκει στην κατηγορία των neo crust συγκροτημάτων, τύπου Fall Of Efrafa, Light Bearer και Vestiges και άλλα πολλά, που τα τελευταία χρόνια μας έχουν δώσει δυνατές συγκινήσεις. Δυστυχώς οι Downfall Of Gaia δεν καταφέρνουν να απομακρυνθούν πολύ από την πεπατημένη οδό που ακολούθησαν συνθετικά οι παραπάνω μπάντες, παρόλα αυτά το Suffocating… ξεφεύγει από αυτή την επιτηδευμένη μπουκωμένη/μουντή παραγωγή προσεγγίζοντας τα down tempo σημεία του με μια πιο καθαρή post/ambient χροιά. Αντίθετα στα γρήγορα μέρη κυριαρχούν τα ξέφρενα blasts και οι ογκώδεις κιθάρες με τα σχιστά φωνητικά του Dominik και των υπολοίπων.
Αναμφίβολα μιλάμε για μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες της μπάντας, αποδεικνύοντας ότι, αν και underground, δεν έχουμε να κάνουμε για μια σκηνή που εύκολα θα σιωπήσει.
Νίκος Ζέρης
