We.Own.The.Sky – In Your Absence (dunk!records, 2025)
Πρέπει να ήταν το live που έκαναν support στους Caspian, πριν (πάρα) πολλά χρόνια τότε που γνώρισα για πρώτη φορά τη μουσική των We.Own.The.Sky. Ακόμα θυμάμαι ότι είχα αγοράσει το EP τους, και παρά την τόση βροχή που έφαγα στον δρόμο κατάφερα και έσωσα την χάρτινη θήκη του. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια το συγκρότημα μεγάλωσε (όπως όλοι μας άλλωστε), βρήκε τα πατήματά του, καταστάλαξε στον ήχο του και έρχεται να δώσει ένα ακόμα διαμαντάκι στην εγχώρια σκηνή.
Το καλό πράγμα αργεί να γίνει λένε. Δεν αναφέρομαι στο συγκεκριμένο κείμενο για το In Your Absence, μιας και ο δίσκος έχει ήδη τρεις μήνες εκεί έξω κι εμείς αργήσαμε να κάνουμε το καθήκον μας, αλλά στο άλμπουμ αυτό καθαυτό. Πέρασαν κιόλας έξι χρόνια από το Home που πάλι πλέκαμε το εγκώμιο στους Αθηναίους post rockers, και εδώ είμαστε ξανά να τους συγχαρούμε για τη νέα τους δημιουργία. Το εννοιολογικό δίπολο απουσίας – παρουσίας που φέρουν οι δύο τίτλοι δεν έχει κάποια προέκταση στο μουσικό αποτέλεσμα. Άλλωστε ο ήχος του συγκροτήματος δεν χτίστηκε πάνω σε αντιθέσεις. Η πορεία που ξεκίνησε από τις αλά Russian Circles επιρροές στο πρώτο EP, ακολούθησε ομαλά το prog μονοπάτι με αναφορές σε Tesseract κλπ, συνεχίζει στην ίδια πορεία αποκτώντας τον ήχο που μπορεί να μην τους κάνει να ξεχωρίζουν, αλλά σίγουρα τους τοποθετεί στο πάνω ράφι ανάμεσα στις τόσες μπάντες του ιδιώματος. Και το λέω χωρίς δόση υπερβολής αφού το ηχητικό αποτέλεσμα είναι τόσο μαζικό και γεμάτο που καλύπτει κάθε χώρο του δωματίου που γίνεται η ακρόαση. Δεν ξέρω αν αυτό είναι αποτέλεσμα του mastering που άλλαξε χέρια μεταξύ των δύο δίσκων, ή κάποιο άλλο μαγικό έγινε στη μίξη από τα χέρια του κιθαρίστα Δημήτρη Ράντη. Από την άλλη, είναι οι συνθέσεις οι οποίες για άλλη μια φορά με τη φυσική τους ροή, την ισορροπία του ατμοσφαιρικού post rock και της έντονης prog metal, συμβάλουν στο άρτιο αποτέλεσμα.
Είναι εκπληκτικό πόσο «άνετο» ακούγεται το συγκρότημα στις συνθέσεις του, δεν βιάζεται, δεν λαχανιάζει να βγάλει άλλη μια στροφή. Δεν έχει σημασία η αυθεντικότητα. Όλα πια κάτι θυμίζουν. Σημασία έχει η αίσθηση που σου αφήνει στα αυτιά σου, στην ρυθμική κίνηση του κεφαλιού, στη χαλαρωτική ανάπαυλα. Το In Your Absence είναι ένας δίσκος που απολαμβάνεις να τον ακούς. Μπορεί να μην επιστρέψεις στην ακρόασή του για ένα κομμάτι, αλλά σίγουρα όταν θα πατήσεις ξανά το play, δύσκολα θα πατήσεις μετά το stop.
Νίκος Ζέρης
Madebygrey – Music For The Deprived (Self Release, 2025)
Είχαμε καιρό να ακούσουμε κάτι νέο από τους Madebygrey, βεβαίως ο Αντώνης Χατζημιχάλης – ιθύνων νους του project- είχε φροντίσει να ενημερώσει πως δούλευε πάνω σε ένα νέο δίσκο, ο οποίος θα είχε τον τίτλο Music For The Deprived, οπότε ξέραμε πως είχαμε κάτι να περιμένουμε. Αν ανατρέξουμε στην τελευταία κυκλοφορία του, θα γυρίσουμε στην προ-covid εποχή και συγκεκριμένα στο 2019 και το EP No closure, ενώ από το προηγούμενο πλήρες άλμπουμ #grief (2016) μας χωρίζει πλέον μια δεκαετία. Η εισαγωγή στο νέο πόνημα των Madebygrey γίνεται με το όμορφο και συνάμα σύντομο Intro, πριν μπούμε στα βαθιά με δυο οκτάλεπτες συνθέσεις. Το έξυπνα τιτλοφορημένο Beginner’s guide to nothingness είναι πλημμυρισμένο από βαθιά μελαγχολία την οποία επιτείνουν τα ταιριαστά πνευστά και έγχορδα, ενώ στο δυναμικό Confirmation bias τα ηνία παίρνουν οι κιθάρες. Κάπου εκεί παρεμβάλλεται το τρίλεπτο Bright με τα φωνητικά του Κώστα “Gadless” Αντωνιάδη (από τους GAD), το οποίο φαντάζει μάλλον ως η πιο απρόσμενη στιγμή του δίσκου καθώς αποτελεί ένα τυπικό ροκ κομμάτι από ένα γκρουπ που δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοια. Αν υπήρχαν πραγματικά ροκ ραδιόφωνα στην χώρα, θα έπρεπε να το είχαν ήδη εντάξει στο airplay τους (αυτό για τα σημερινά δεδομένα μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας). Σειρά έχει κατόπιν το May your coffee kick in before reality does το οποίο ξεκινάει με μια ωραία πιανιστική μελωδία και εξελίσσεται μέσα από πολλές αλλαγές σε μια διάρκεια που εν τέλει φτάνει τα 14 λεπτά. Όσο για την κατακλείδα, αυτή έρχεται με το Trauma bonding το οποίο μας βυθίζει στην άβυσσο της μελαγχολίας, για να κορυφωθεί μέσα σε ένα στρόβιλο θορύβου. Ηχητικά ο Χατζημιχάλης παραμένει πιστός στο post rock ύφος, την ίδια στιγμή που προσπαθεί να μην μείνει εγκλωβισμένος στα κλισέ του είδους, το οποίο και καταφέρνει προσθέτοντας τις δικές του μικρές αλλά διακριτές πινελιές στο σύνολο. Μπορούμε να υποστηρίξουμε πως το Music For The Deprived είναι η πλέον μεστή δουλειά από τις τρεις ολοκληρωμένες του Χατζημιχάλη, θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε ως την πιο “ώριμη”, αλλά η ωριμότητα πλέον χρωματίζεται με αρνητικό πρόσημο. Σε κάθε περίπτωση ο κόπος, η προσήλωση και η επιμονή του Χατζημιχάλη ανταμείβεται με την καλύτερη κυκλοφορία του μέχρι σήμερα.
Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος
Απορίας άξιο, παράδοξο εν μέρει, πραγματικότητα παρόλα αυτά. Στο κακοτράχαλο, αδάμαστο μουσικό έδαφος των εγχώριων συνόρων, ο σπόρος του post–metal όχι μόνο έχει στεριώσει για τα καλά αλλά ήδη έχει αρχίσει να γιγαντώνει και να ξεμακραίνει τα κλαδιά του. Τόσο ώστε να μπορούν ονόματα σαν τους Urstaat να εμφανίζονται από το πουθενά και να προξενούν πάταγο.
Το αθηναϊκό κουαρτέτο μας είχε συστηθεί δίχως τυμπανοκρουσίες το 2022 με το ομώνυμο του EP. Στα τελειώματα του 2025, από την κυκλοφορία του Autophagia ξεπηδάει πλέον ένα μουσικό είδωλο, φανερά πιο σίγουρο για τον εαυτό του, που ασφαλτοστρώνει το δικό του μονοπάτι με απώτερο προορισμό την Εντροπία. Δύσκολα δεν θα σου δημιουργηθούν συνειρμοί και συγκρίσεις με τα πεπραγμένα των Pelican, Neurosis και Amenra στο πρώτο του άκουσμα. Ωστόσο, το συγκρότημα κάθε άλλο παρά αυτοεγκλωβίζεται στον στυγνό φορμαλισμό των συγκεκριμένων ονομάτων. Πίσω από σαρωτικά άσματα σαν τα εναρκτήρια Primal και Mitra–Varuna αποκαλύπτεται η διάθεση εξερεύνησης μιας πιο αυτόνομης τεχνοτροπίας. Ο instrumental προσανατολισμός όσο και η εντυπωσιακή μίξη του δίσκου σαφώς την κάνει πιο ξεκάθαρη, με μια σειρά από πανέξυπνα δομημένα και μεθοδικά εκτελεσμένα riffs να προσδίδουν την απαιτούμενη αιχμή, έχοντας ως συνοδεία μαθηματικά υπολογισμένες δόσεις sludge τραχύτητας.
Το πέπλο της έντασης ξεδιπλώνεται με μια αργόσυρτη μαεστρία και στις υπόλοιπες συνθέσεις του δίσκου ακολουθώντας ταλαντώσεις, πότε πιο μελωδικές, πότε πιο γαργαντουϊκές και ακατέργαστες, μέσα από τις οποίες αναδύεται μια ευρεία γκάμα συναισθημάτων, προσαρμοσμένων στον ψυχισμό και τα βιώματα του εκάστοτε αυτιού. Τα Under the Gaze of the Other και Between the Sea and the Security Fence είναι απόλυτα ενταγμένα σε αυτό το πλαίσιο αλλά και εκείνα που κατ’ εμέ θα μπορούσαν να ανέβουν επίπεδο με την χειρουργική προσθήκη φωνητικών. Για να είμαστε όμως και ειλικρινείς, στο είδος που υπηρετούν οι Urstaat, υπάρχει εδώ και καιρό λειψυδρία από φωνές επιπέδου Van Eeckhout που μπορούν να στάξουν ισόποσα βιτριόλι, απελπισία και μεγαλείο πάνω από κάθε νότα.
Κάθε προσεκτική ακρόαση του Autophagia απελευθερώνει εν τέλει μια άκρως ελκυστική, πολυδιάστατη, συναισθηματικά και ηχητικά, εμπειρία. Παρότι το αληθινό μέγεθος του φαντάζει ανολοκλήρωτο ακόμα, το project των Urstaat δείχνει να διαθέτει την δυναμική ώστε να κάνει την διαφορά στο εγγύς μέλλον. Αναμένουμε ήδη τη συνέχεια.
Πάνος Δρόλιας
