Nightstalker – Return From The Point Of No Return (Heavy Psych Sounds, 2025)

Μια δεύτερη παρατεταμένη νεότητα μοιάζει να διάγουν οι Nightstalker εδώ και πολλά χρόνια, γεγονός αξιοσημείωτο, όπως και να το κάνουμε, για μια μπάντα με 35 χρόνια στην πλάτη. Οι προσπάθειες και οι κόποι δυο δεκαετιών έπιασαν εν τέλει τόπο οδηγώντας σε μαζικότερη απήχηση κατά βάση από το 2010 και μετά. Αυτό φάνηκε να τους δίνει μια έξτρα ώθηση για να συνεχίσουν να ηχογραφούν και να παραδίδουν ποιοτικότατες δουλειές. Το φετινό Return From The Point Of No Return θα μπορούσαμε να πούμε πως αποτελεί μια φυσική συνέχεια των Dead Rock Commandos, As Above, So Below και Great Hallucinations με τα οποία συγγενεύει πολύ περισσότερο σε σχέση με το Superfreak και Just A Burn και βεβαίως το Use. Φυσικά οι Nightstalker δεν άλλαξαν ύφος στην πορεία, απλώς οι συνθέσεις τους έγιναν σαφώς πιο προσβάσιμες σε ένα ευρύτερο ακροατήριο (ή για να το πούμε κάπως άκομψα, σε λιγότερο προπονημένα αυτιά).

Το Uncut υπήρξε μια πολύ καλή επιλογή για πρώτο single, αναλαμβάνοντας ουσιαστικά να συστήσει το Return From The Point Of No Return, καθώς είναι το πλέον δυνατό κομμάτι του δίσκου. Από εκεί και πέρα οι Nightstalker δίνουν αρκετό χώρο σε mid-tempo συνθέσεις (με την εξαίρεση του καταιγιστικού εναρκτήριου Dust), στις οποίες είναι έντονη η παρουσία της μελωδικής τους πλευράς. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως στις τελευταίες τους δουλειές από τέτοιου ύφους κομμάτια έχουν προκύψει κάποια από τα πιο απρόσμενα “χιτ” τους. Αυτή τη φορά, από την πλευρά μας τουλάχιστον, θα ποντάραμε τα λεφτά μας στο Shallow Grave (με δεύτερη επιλογή το Falling Inside). Δεν απουσιάζει βέβαια και το απαραίτητο ψυχεδελικό “χάσιμο” το οποίο στα πρότυπα του Great Hallucinations κλείνει το δίσκο (Flyin’ Mode). Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως είναι το μοναδικό track που ξεφεύγει από πλευράς έκτασης. Νομίζω κατ’ επέκταση πως πολύ έξυπνα η μπάντα επέλεξε η συνολική διάρκεια να είναι κάτω των 40 λεπτών, ενώ και το μονοψήφιο tracklist που έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια λειτουργεί υπέρ της ροής και της συνοχής του συνόλου.

Εδώ θα πρέπει να καταγραφεί επίσης το γεγονός πως η μπάντα σπάει μια παράδοση που θέλει κάθε άλμπουμ να κυκλοφορεί από διαφορετική εταιρία. Για πρώτη φορά λοιπόν δυο διαδοχικοί δίσκοι βγαίνουν από το ίδιο label (Heavy Psych Sounds), και μάλλον δεν είναι άνευ σημασίας υποσημείωση. Χωρίς αμφιβολία οι Nightstalker πλέον με κάθε νέα τους δουλειά διατηρούν τα κεκτημένα και την πρωτοκαθεδρία εντός της heavy rock σκηνής, έχοντας μάλιστα την ευκαιρία να παρακολουθούν τους δεκάδες επιγόνους τους από ένα σκαλί πιο πάνω. Τους αξίζει και με το παραπάνω αυτή η θέση.

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

This Is Nowhere – Waiver (Ouga Booga And The Mighty Oug Recordings, 2024)

Οι This Is Nowhere πρωτοεμφανίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 2010 όταν η εγχώρια heavy rock σκηνή ήταν σε πλήρη αναβρασμό. Νέες μπάντες εμφανίζονταν από παντού σε όλη τη χώρα και το να ξεχωρίσεις ποιες πραγματικά άξιζαν ήταν απαιτητικό εγχείρημα. Το σχήμα από τη Θεσσαλονίκη με τα δυο πρώτα άλμπουμ του μπήκε αυτομάτως γερά στο παιχνίδι και θυμόμαστε στο πρώτο μισό της δεκαετίας να το συναντάμε συχνά και στις αθηναϊκές σκηνές. Ωστόσο τη μεγαλύτερη εντύπωση μας είχε προκαλέσει η κυκλοφορία του This Is Nowhere Doing White Light / White Heat (2016), στο οποίο αποτυπωνόταν μια παλαιότερη ζωντανή ηχογράφηση όπου το γκρουπ απέδιδε ολόκληρο το κλασικό LP των Velvet Underground. Αυτό από μόνο του μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε πως εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι ξεχωριστό, έστω κι αν ήδη ξέραμε πως βρίσκονταν πολύ πιο πάνω από το μέσο όρο. Κάπου εκεί όμως η παρουσία του συγκροτήματος άρχισε να γίνεται όλο και λιγότερη αισθητή μέχρι του σημείου να αναρωτιόμαστε αν είναι ακόμα ενεργό. Τα πράγματα άλλαξαν άρδην έξαφνα με την επανεμφάνιση τους το 2020 με το έξοχο Grim Pop. Από εκεί ακριβώς πιάνουν το νήμα στο πρόσφατο Waiver, έναν από τους πλέον ενδιαφέροντες εγχώριους δίσκους που ακούσαμε την περσινή χρονιά.

Είναι σαφές πως οι This Is Nowhere όλα αυτά τα χρόνια δούλεψαν πολύ πάνω στον ήχο τους, εξελίσσοντας τον σε εντυπωσιακό βαθμό. Προφανώς η βάση παραμένει το heavy psych που αποτέλεσε την αφετηρία τους αλλά το έχουν εμπλουτίσει με πάμπολλα στοιχεία από άλλα κιθαριστικά στυλ. Θα μπορούσαμε να τους περιγράψουμε αυτή τη στιγμή ως ένα θαυμάσιο παράδειγμα μοντέρνου εναλλακτικού γκρουπ. Το Waiver διαθέτει άρτιες συνθέσεις, φανταστική συνοχή, άψογη ροή και μια παραγωγή που θα στοιχημάτιζες πως ανήκει σε όνομα του εξωτερικού. Το σύνολο είναι τόσο δυνατό που νομίζω θα το αδικούσαμε αν μπαίναμε στη διαδικασία να ξεχωρίσουμε κάποια από τα οκτώ κομμάτια. Αντί αυτού θα σας προτείναμε να πατήσετε το play και να αφήσετε το ίδιο να σας οδηγήσει. Είμαστε βέβαιοι ότι θα επανέλθετε σε αυτό πολλές φορές στη συνέχεια.

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

DAMON SYSTEMA – Ate (Theogonia Records, 2025)

Υπάρχει μια γενικότερη συνήθεια τα τελευταία πολλά χρόνια, να αναπροσαρμόζουμε την πραγματικότητα, να θυμόμαστε αυτά που μας βολεύουν και γενικότερα να θολώνουμε το παρελθόν δημιουργώντας ένα νέο μέλλον κατά πως μας βολεύει. Αυτό συναντάται σε πολλές μορφές της καθημερινότητας με κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις. Ακόμα και στην κυκλική πορεία ύβρις, άτη, νέμεσις, τίσις, οι περισσότεροι παραβλέπουν την άτη, σαν μια μεταβλητή που δεν αλλάζει το αποτέλεσμα. Κι όμως, οι DAMON SYTEMA βρίσκονται εδώ να μας θυμίσουν ότι σε αυτόν τον φαύλο κύκλο από την αλαζονεία απέναντι στους άλλους έως την τιμωρία, σημαίνοντα ρόλο παίζει η “τύφλωση” του μυαλού του υβριστή, που το οδηγεί να επαναλάβει την ίδια πράξη.

Αφήνοντας πίσω την αρχαία ορολογία, ας πιάσουμε τα ιστορικά γεγονότα της μπάντας. Ουσιαστικά μιλάμε για ένα side project του Άκη Πάστρα, το οποίο έλαβε σάρκα και οστά για πρώτη φορά πριν από περίπου 15 χρόνια με μια τελείως διαφορετική σύνθεση και μουσικό προσανατολισμό. Τα αλά RUSSIAN CIRCLES στοιχεία από εκείνη την περίοδο θα τα βρούμε (με κάποιον αναγραμματισμό) στο ομότιτλο “Ate”, ενώ σε όλο τον υπόλοιπο δίσκο οι επιρροές με κάποιον τρόπο επικαιροποιούνται, καθότι ο ίδιος έχει περάσει από ουκ ολίγες αξιοσημείωτες μπάντες. Όπως φανερώνει και το εξώφυλλο, ο ήχος είναι βαρύς και σκοτεινός, κοντά σε αυτό που έπαιζε στους ON THORNS I LAY, ή τώρα στους NIGHTFALL, ενώ υπάρχουν και πιο heavy περάσματα (κυρίως στο “Lady discordia”) φανερώνοντας έτσι την επίδραση των DEXTER WARD στις συνθέσεις του. Το δίπολο των γυναικίων μελωδικών φωνητικών και των αντρικών growls λειτουργεί θετικά ώστε να καλυφθεί όλο το εύρος των επιρροών. Χωρίς να υποτιμήσουμε την συνεισφορά του Νίκου Βλαχάκη, οι εκτελέσεις του είναι αψεγάδιαστες, παρόλα αυτά την παράσταση κλέβει η Ρούμπι Μπουζιώτη. Ωραίο δίδυμο που θύμισε κάτι από DRACONIAN.

Στο διά ταύτα, ο δίσκος φαίνεται πως βουτάει πίσω στον χρόνο στην ομιχλώδη εκείνη περίοδο των 90s όπου οι συνθέσεις ήταν άμεσες, δυνατές και περιεκτικές, αφήνοντας ωστόσο πίσω τις (όσο κι αν τις αγαπάμε) λασπωμένες παραγωγές. Στο “Ate” διακρίνω την ανάγκη των μελών των DAMON SYSTEMA να δώσουν στους ακροατές την πηγαία αγάπη για την metal, αδιακρίτως επιρροών. Δεν ανακαλύπτουν δηλαδή τον τροχό (πως θα μπορούσαν άλλωστε), αλλά δημιουργούν το δικό τους μουσικό όχημα που βρίσκεται πλέον εκεί έξω περιμένοντας κάθε λογής επιβάτη.

Νίκος Ζέρης