Church Of The Sea – Eva (These Hands Melt, 2025)
Διατηρούμε έντονη την ανάμνηση της πρώτης ακρόασης του Anywhere But Desert, με το οποίο μας συστήθηκαν οι Church Of The Sea, και το θετικό ξάφνιασμα που μας είχε προκαλέσει. “Να και κάτι διαφορετικό” σκεφτήκαμε τότε κάποιοι από εμάς και όντως έτσι ήταν καθώς δεν μπορούμε να εντοπίσουμε αντίστοιχο τους εντός της εγχώριας σκηνής τα τελευταία πολλά χρόνια. Τότε δεν ξέραμε καν πως να περιγράψουμε τον ήχο τους, τώρα αρκετοί χρησιμοποιούν τον κάπως αόριστο όρο doomgaze. Εν μέρει δεν έχουν άδικο, καθώς το πυκνό, σκοτεινό τους μουσικό σύμπαν προσιαδιάζει σε doom ατμόσφαιρες, ενώ από την άλλη η dream pop και το shoegaze είναι εμφανείς επιρροές ειδικά στο κομμάτι των φωνητικών. Στη συνέχεια ήρθε το Odalisque για να επιβεβαιώσει πως πράγματι είχαμε πέσει πάνω σε ένα μικρό διαμαντάκι. Τώρα πια με το τρίτο τους πόνημα, το μουσικό τους ύφος έχει σφυρηλατηθεί σε τέτοιο βαθμό που δύσκολα μπορεί να τροποποιηθεί. Αυτό που κάνει το trio είναι να προσθέτει διάφορα περιφερειακά στοιχεία ώστε να εμπλουτίζεται το τελικό αποτέλεσμα. Εδώ για παράδειγμα δοκιμάζεται για πρώτη φορά ελληνικός στίχος. Για να προλάβουμε αυτούς που θα ισχυριστούν πως τα τελευταία χρόνια αυτό συμβαίνει πολύ συχνά, θα πούμε πως οι Church Of The Sea το κάνουν αβίαστα και σαφώς επιτυχημένα, κρίνοντας από το αποτέλεσμα. Ακούγοντας το ομώνυμο κομμάτι του Eva μπορεί κανείς να το διαπιστώσει με τα αυτιά του. Μια σύνθεση σπαραχτική που θυμίζει κάτι από μοιρολόι, δεν θα μπορούσε παρά να αποδοθεί στην ελληνική γλώσσα. Βεβαίως, δεν περιορίζονται εδώ οι έξτρα πινελιές που κάνουν ακόμα πιο πλούσια την ηχογράφηση. Για να τις ανακαλύψει ο προσεκτικός ακροατής θα πρέπει να ακούσει το δίσκο στην ολότητα του (εδώ βοηθάει η διάρκεια που -και αυτή τη φορά- δεν ξεπερνάει τα 30 λεπτά), ακολουθώντας παράλληλα το concept που διατρέχει το άλμπουμ. Εμείς θα σταθούμε λίγο περισσότερο στη φοβερή δουλειά που έχει γίνει στο κομμάτι των συνθέσεων (για παράδειγμα τα “Garden Of Eden” και “Churchyard” εντυπωσιάζουν για την αρτιότητα τους) καθώς και το τρομερό δέσιμο των τριών μουσικών που μοιάζουν να λειτουργούν σαν ένας οργανισμός. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως η Ειρήνη Αργύρη (φωνή), ο Αλέξανδρος Δαρμής (πλήκτρα) και ο Βαγγέλης Σταυρουλάκης (κιθάρα) συνεργάζονται εδώ και χρόνια, από την εποχή που ήταν μέλη των εξαιρετικών Lower Cut. Ειδικά για την Αργύρη οφείλουμε ειδική μνεία καθότι πάντοτε μετρημένη, ουσιαστική και εκφραστικότατη απογειώνει κάθε σύνθεση ενώ συνεχίζει σταθερά να δοκιμάζει και να πειραματίζεται σε ιδιαίτερα απαιτητικές ερμηνείες, τόσο στο studio όσο και επί σκηνής. Από εκεί και πέρα, όπως και οι προηγούμενες ηχογραφήσεις της μπάντας, το Eva δεν αποτελεί εύκολο άκουσμα, απαιτεί προσπάθεια και προσήλωση, ωστόσο στο τέλος ανταμείβει επαρκώς τον ακροατή. Ως κατακλείδα θα σημειώσουμε απλά πως από τώρα έχει κλείσει με χαρακτηριστική άνεση μια θέση στη λίστα με τις πιο ποιοτικές εγχώριες κυκλοφορίες της χρονιάς.
Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος
Halocraft – The Sky Will Remember / To Leave a SIngle Wolf Alive (Self Release, 2025)
Ειλικρινά δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που συγκρότημα του underground ήχου κυκλοφόρησε διπλό δίσκο. Και αν έπρεπε κάπου να ποντάρουμε τα λεφτά μας, τότε οι Halocraft είναι το όνομα με την σίγουρη απόδοση. Πολυγραφότατοι, αεικίνητοι μουσικά, μα πάνω από όλα εμπνευσμένοι, είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που περιγράφουν την δημιουργική κατάσταση του κουαρτέτου από τα Γιαννιτσά, καθώς βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση από το 2018 και το εντυπωσιακό ντεμπούτο Chains for the Sea.
Όπως είναι φυσικό στην διπλή αυτή κυκλοφορία ακούμε την συνέχεια της ιστορίας του δάσους των μαγισσών, με δύο παράλληλες εκδοχές να ξεδιπλώνονται, μια σε κάθε δίσκο. Έτσι λοιπόν, στο The Sky Will Remember παρουσιάζεται η αισιόδοξη εκδοχή της ιστορίας, ενώ στο To Leave a Single Wolf Alive η σκοτεινή της πλευρά, όπως άλλωστε μαρτυρούν και τα εξώφυλλα (τα οποία βρίσκονται πάλι σε ένα κορυφαίο επίπεδο αισθητικής). Μουσικά, ο ακροατής δεν έρχεται αντιμέτωπος με κάτι διαφορετικό από ότι είχε συνηθίσει. Ίδια δομή και ηχητική προσέγγιση, σε ένα είδος (post rock) που μπορεί να μην είναι στα πάνω του εδώ και πολλά χρόνια, ωστόσο όμως υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις που έρχονται (μάλλον) να επιβεβαιώσουν τον κανόνα. Οι Halocraft για αυτό ακριβώς τράβηξαν τα βλέμματα πάνω τους από την κυκλοφορία Chains For The Sea. Έπαιζαν αυτό που περίμενε ο πολύς κόσμος, αλλά το εκτελούσαν σωστά. Σωστός ήχος – παραγωγή, συγκεκριμένο θεματικό πλαίσιο, εμπνευσμένες μελωδίες και συνθέσεις, είχαν όλο το πακέτο που τους άνοιγε την πόρτα της επιτυχίας. Το ίδιο κάνουν και τώρα, με την ίδια ωριμότητα και συνέπεια.
Για να μην μακρηγορούμε, οι δύο αυτές κυκλοφορίες αποτελούν το τέλειο κλείσιμο στην μουσική ιστορία που έπλασαν τα παιδιά. Θα θέλαμε στην επόμενη δισκογραφική τους απόπειρα να πειραματίζονται; Να ξεβολεύονται θεματικά και μουσικά; Σίγουρα, καθώς έχουν αποδείξει ότι είναι ικανοί να το κάνουν. Ωστόσο η απόφαση παραμένει δική τους, και δεν μένει τίποτα άλλο παρά να περιμένουμε μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή. Έως τότε έχουμε φυσικά πολύ υλικό να ακούσουμε.
Νίκος Ζέρης
KING GARCIA – Hamelin (ViciSolum, 2025)
Εκεί στον δρόμο από το Ανόβερο προς την Κολωνία, στην κάτω Σαξωνία, βρίσκεται μια πόλη ξεχασμένη από αιώνες, το Χάμελιν. Μέσα από αυτή ξεπήδησε μια παράξενη και αμφιλεγόμενη φιγούρα, ένας μεσαιωνικός θρύλος που αποτυπώνεται γλαφυρά στα παραμύθια των Αδελφών Γκριμ, και δεν είναι άλλος από τον Αυλητή του Χάμελιν. Όσοι δεν θυμούνται, ήταν εκείνος που γυρνούσε σε κάθε σοκάκι της πόλης και με τον μαγικό του αυλό έδιωχνε τα ποντίκια μακριά. Όταν δεν καταδέχονταν να πληρώσουν τότε ο αυλητής μάγευε τα μικρά παιδιά και τα οδηγούσε μακριά από τα σπίτια τους. Τώρα στα δικά μας, δεν ξέρω αν ο Αλέξανδρος Ορφανός από το αθηναϊκό κουαρτέτο ταυτίζεται με τον ρόλο του αυλητή, ωστόσο μια χαρά καταφέρνει να μαγέψει τους ακροατές.
Όσο όμως κι αν τα γεωγραφικά-ιστορικά μονοπάτια βρίσκονται στον βορρά, τα μουσικά μετατοπίζονται πιο νότια, προς βαλκάνια μεριά. Η βάση της μουσικής των KING GARCIA είναι ως επί το πλείστων prog rock/metal, και πως θα μπορούσε να ακουστεί διαφορετικά άλλωστε καθώς τα τρία από τα τέσσερα μέλη της μπάντας ήταν/είναι αναπόσπαστα κομμάτια από τρεις κορυφαίες μπάντες του prog ήχου της χώρας μας (MOTHER OF MILLIONS, POEM, TARDIVE DYSKINESIA). Το τέταρτο μέλος, είναι αυτό που κάνει την διαφορά και δίνει άλλο χρώμα στην μουσική. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, ο Αλέξανδρος είναι η “φωνή” του συγκροτήματος, καθώς το κλαρίνο, η τρομπέτα και η γκάιντα είναι αυτά που δημιουργούν τον χαρακτήρα αυτού. Και αν ψάχνει κανείς αναφορές και ομοιότητες με VIC, ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC και άλλες αντίστοιχες βουκολικές μπάντες, τότε πέφτει έξω. Οι μουσικές κλίμακες των πνευστών δεν βρίσκονται ούτε στην ανατολή ούτε στην δύση, εδώ είναι βαλκάνια λέμε. Και εδώ είναι που τα πράγματα αρχίζουν και αποκτούν ενδιαφέρον, με κομμάτια όπως το “Hamelin” ή το (γνωστό από καιρό) “Magnolia”, να αποδεικνύουν ότι δεν χρειάζεται να “επιστρέψουμε στις ρίζες” για να αποκτήσουν τα πνευστά αξία να προστεθούν σε ένα μουσικό σύνολο.
Τώρα για το υπόλοιπο σύνολο τι να πούμε; Ένας ένας έχουν δώσει τα διαπιστευτήρια του εδώ και χρόνια στην εγχώρια σκηνή. Groove ρυθμοί, με πολλά ηχητικά τρικ δείχνουν πως γίνεται μια απλή ακολουθία από riffs να αναβαθμιστεί σε κάτι παραπάνω (βλ. “We echo”). Έχουμε λοιπόν εξαιρετικό songwriting, δεδομένη εκτελεστική ποιότητα, αλλά πάνω από όλα ο δίσκος αποπνέει μια αυθεντικότητα που δύσκολα την συναντάς στις μέρες μας. Είναι πιθανό η ομορφιά όλου του δίσκου να αργήσει να ξεδιπλωθεί, καθότι πέρα από τα 2-3 πολύ δυνατά σημεία του Hamelin, τα υπόλοιπα κομμάτια περιέχουν μελωδίες δύσκολες για το αυτί. Είπαμε, δεν είναι “το κλαρίνο που έχεις συνηθίσει”. Ωστόσο οι λάτρεις του prog ήχου θα εκτιμήσουν την αξία της κυκλοφορίας από τα πρώτα δευτερόλεπτα, διότι δεν είναι μόνο οι συνθέσεις, αλλά και όλα τα γύρω γύρω της παραγωγής (η μίξη, το artwork).
Αυτά για το ντεμπούτο των KING GARCIA, το οποίο μπορεί να “άργησε” σε σχέση με την κυκλοφορία των πρώτων δειγμάτων, ωστόσο το αποτέλεσμα δικαιώνει πλήρως την μπάντα (πρωτίστως) και φυσικά όλους εμάς που περιμέναμε να ακούσουμε τι άλλο υπήρχε στις πρόβες πέρα από το “Magnolia”. Ευχόμαστε να υπάρχει συνέχεια (σύντομα) αντάξια αυτού του μουσικού ταξιδιού.
Νίκος Ζέρης
