Έχοντας διανύσει μια συνεπέστατη διαδρομή 15 χρόνων, οι Their Methlab εξακολουθούν να αποτελούν ένα από τα πλέον ποιοτικά σχήματα στο χώρο του post ήχου. Ενόσω η μπάντα εργάζεται πάνω στο δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ της και παράλληλα προετοιμάζεται για την προσεχή εμφάνιση στο 20ο New Long Fest, αφιέρωσε λίγο χρόνο για μια ενδιαφέρουσα κουβέντα που μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω.
Σε ποια φάση βρίσκεται το γκρουπ αυτή τη στιγμή; Έχετε κάτι στα σκαριά;
Φέτος κλείνουμε 15 χρόνια παίζοντας μουσική μαζί και θα γιορτάσουμε την “επέτειο” με τον δεύτερο ολοκληρωμένο μας δίσκο που αναμένουμε να είναι έτοιμος στα τέλη του έτους.
Συμμετέχετε φέτος στο επετειακό New Long Fest, θα θέλαμε να μας πείτε μερικές εικόνες – αναμνήσεις σας είτε ως μουσικοί είτε ως θεατές από το συγκεκριμένο φεστιβάλ.
Θα μοιραστούμε αναμνήσεις από την πρώτη φορά που βρεθήκαμε στη Νέα Μάκρη. Το 2011 ή το 2012, βρισκόμασταν παρέα με τους Allochiria και τους Hedvika σαν θεατές, καταλήγοντας όλοι μαζί σε ένα αμαξίδιο golf που είχε μέσα ο χώρος του φεστιβάλ. Αυτό – και άλλα διάφορα – ήταν η αφορμή για να μας πάρει στο κυνήγι απεγνωσμένα κάποιος σεκιουριτάς ώστε να το εγκαταλείψουμε, ε και να κάτσουμε λίγο ήσυχα. Tο βράδυ, λίγο παραδίπλα από το New Long, κάναμε “μαντραπήδα” στο ιδιωτικό camping για ύπνο χύμα χωρίς αντίσκηνα, εντελώς σουρωμένοι. Καλοκαιρινό φεστιβάλ σημαίνει ξεγνοιασιά και παιδική ανεμελιά. Τα live μας άρεσαν όλα, όσες μπάντες είδαμε ήταν φωτιά επί σκηνής. Σε αυτό αναπόφευκτα υπαίτιος ήταν και ο μετέπειτα ηχολήπτης μας, Βαγγέλης Μόσχος, όπου τον είδαμε για πρώτη φορά να κάνει τα μαγικά του πίσω από τη κονσόλα.
Μιας και το New Long Fest συμπληρώνει 20 χρόνια παρουσίας, πώς βλέπετε την εξέλιξη της εγχώριας εναλλακτικής σκηνής μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα;
Το Hip–hop έχει δίκαια κυριαρχήσει στις καρδιές των νεότερων σε ηλικία την τελευταία δεκαετία. Το punk κερδίζει έδαφος χρόνο με το χρόνο σθεναρά και με νόημα. Αν παίρναμε οποιαδήποτε αφίσα του New long πριν από το 2015, θα βλέπαμε ελάχιστα ονόματα που ΔΕΝ παίζουν metal. Συμπερασματικά βλέπουμε λιγότερο rock & metal στη σκηνή, περισσότερο punk & hip–hop.
Δεν θα μπορούσαμε να μη σας ρωτήσουμε κάποια πράγματα για το “BlackBox”, το εγχείρημα που τρέχετε εδώ και αρκετά χρόνια. Αρχικά πώς προέκυψε η ιδέα για ένα τέτοιο χώρο, πώς καταλήξατε στο συγκεκριμένο κτίριο και πώς θέλετε να εξελιχθεί στο μέλλον η συγκεκριμένη προσπάθεια;
Η ιδέα ήταν πολύ απλή. Θέλαμε να βρούμε έναν χώρο για πρόβες, που να παίζουμε χωρίς περιορισμούς στο ωράριο, χωρίς να πρέπει να βγούμε στο δίωρο. Έτσι όταν εγκατασταθήκαμε στην Αθήνα, πρώτα νοικιάσαμε προβάδικο, και μετά σπίτι. Όλα τα υπόλοιπα ήρθαν πολύ φυσικά μέσα στα χρόνια, με συνοδοιπόρους πολλούς φίλους και φίλες. Από τα 7τμ στον Κεραμεικό, που οριακά παίζαμε πάνω στη μπότα του Νίκου, στην κρεαταγορά του Πειραιά στα 14τμ, στην Λένορμαν για κάποια χρόνια στα 80τμ και τώρα βρισκόμαστε στα Σεπόλια στα 390τμ. Το κτίριο που βρισκόμαστε ενοικιάζεται εξ ολοκλήρου από την κολεκτίβα. Πρόβες, ηχογραφήσεις, live, μαθήματα χορού, καλλιτεχνικό εργαστήριο, εκθέσεις τέχνης, δισκογραφική εταιρεία είναι πάνω κάτω ό,τι καταπιανόμαστε. Το μέλλον του BlackBox πιστεύουμε πως θα έρθει και αυτό φυσικά, όπως ήρθε και η μέχρι τώρα εξέλιξη του. Σίγουρα για μια πενταετία θα είμαστε στο ίδιο κτίριο. Από κει και έπειτα, θα δούμε !
Ως ακροατές έχουμε λατρέψει στο παρελθόν τον post ήχο, πώς βλέπετε όμως εσείς το παρόν της συγκεκριμένης σκηνής;
Η αλήθεια είναι πως πέρα από συγκεκριμένες μπάντες που ακολουθούμε από παλιά, δεν έχουμε πολύ μεγάλη επαφή με το είδος σε παγκόσμια κλίμακα για να μιλήσουμε αντικειμενικά. Εγχώρια όμως πάντα στηρίζαμε και παρακολουθούμε την εξέλιξη του από κοντά. Σήμερα υπάρχουν πολλές αξιόλογες μπάντες με προσοχή στον ήχο και έμπνευση στη σύνθεση. Μπορεί η μερίδα του κοινού που ακολουθούσε το εν λόγω είδος να έχει στραφεί σε άλλα ακούσματα, αλλά η ποσότητα ανθρώπων που ασχολούνται με το να παίζουν post rock, παραμένει ίδια.
Μια ιστορία ή περιστατικό από πρόβα ή συναυλία που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;
Στο μακρινό πλέον 2017, στο προβάδικο μας στον Πειραιά ο Νίκος για πλάκα πέταξε μια μπαγκέτα προς το παράθυρο, στην μεριά που στεκόταν ο Μήτσος, θέλοντας να κλείσει το παράθυρο; Να πετύχει τον Μήτσο; Νεύρα; Πλάκα; Εν τέλει, πέτυχε το μπάσο του, που τότε ήταν το πιο ακριβό κομμάτι σε μουσικό εξοπλισμό για το Methlab και πολύ γρήγορα, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, ακούσαμε όλοι στον Πειραιά για τη μαμά του Ιησού, για τη μαμά του Νίκου, και άλλες μαμάδες γενικότερα..!
Μιλήστε μας για τα μελλούμενα, επιθυμίες και σχέδια.
Τα όνειρα και οι κατ’ επέκταση στόχοι μας είναι: να ηχογραφήσουμε όση περισσότερη νέα μουσική μπορούμε στο παρόν κτίριο του BlackBox, να βρεθούμε είτε σαν θεατές, είτε σαν μουσικοί σε κάποιο μεγάλο φεστιβάλ του εξωτερικού, να τουράρουμε σε χώρες που δεν έχουμε περάσει, δίνοντας ακόμα περισσότερες συναυλίες και τέλος επιθυμούμε από καρδιάς παγκόσμια ειρήνη, να σταματήσει ο πόλεμος των λαών για τα συμφέροντα του κεφαλαίου & των ολιγαρχών και να πάψει ο τόπος να πιστεύει φερέφωνα και δωσίλογους για σωτήρες.
Ένα live που βρεθήκατε ως θεατές και δεν θα ξεχάσετε ποτέ:
Νίκος: Slipknot, στην πλατεία νερού το 2022.
Μιχάλης: Mogwai, στον Ταύρο το 2015.
Δημήτρης: Russian Circles, στην Ιερά οδό το 2016.
Ένα άλμπουμ που δεν θα αποχωριζόσασταν για κανένα λόγο από τη δισκοθήκη σας:
Νίκος: Χάσμα – Κάθε Φορά Που Άλλος Γίνομαι
Μιχάλης: Pink Floyd – Shine On Your Crazy Diamond
Δημήτρης: Mogwai – Hardcore Will Never Die, but You Will
Μια ταινία/ σειρά που θα βλέπατε ξανά με ευχαρίστηση:
Νίκος: The Matrix
Μιχάλης: 12 Angry Men
Δημήτρης: The Lord of the Rings
Ένα βιβλίο που άλλαξε τον κόσμο σας και που θα προτείνατε να διαβάσουμε οπωσδήποτε;
Νίκος: Ο βίος και η πολιτεία Σκρουτζ Μακ Ντακ, Don Rosa
Μιχάλης: O λύκος της στέπας, Hermann Hesse
Δημήτρης: 1984, George Orwell
Ένας ήρωας κόμικ που ανέκαθεν σας συνάρπαζε:
Νίκος: Σκρουτζ Μακ Ντακ
Μιχάλης: Φαντομ Ντακ
Δημήτρης: Μουργόλυκοι
Ευχαριστούμε πολύ για την επικοινωνία και τον χρόνο σας!
Ευχαριστούμε και εμείς!
SUPPORT ARTISTS AND SAVE YOUR SOULS
