Οι We.Own.The.Sky ανήκουν στην κατηγορία των συγκροτημάτων που προοδεύουν βήμα – βήμα. Έχοντας παρακολουθήσει την πορεία τους σχεδόν από την αρχή (θυμόμαστε χαρακτηριστικά τα live τους σε διάφορες σκηνές, με μοναδικό εφόδιο το περιβόητο EP The Glass / Nails) είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε ιδίοις όμμασι πως το σχήμα κάθε φορά ήταν βελτιωμένο, τόσο στο κομμάτι της απόδοσης όσο και σε αυτό της σύνθεσης. Τώρα πια έχουν φτάσει σε ένα επίπεδο που πραγματικά δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα διεθνή ονόματα της συγκεκριμένης σκηνής. Η κυκλοφορία τους τρίτου τους LP In Your Absence –μέσω της εξειδικευμένης στο post rock βέλγικης δισκογραφικής Dunk!Records- αποτέλεσε την αφορμή για την παρακάτω συζήτηση.
Ποια είναι η συγκολλητική ουσία που σας κρατάει από την αρχή μαζί;
Πέρα από την προφανή συλλογική μας αγάπη για τη μουσική και την ανάγκη έκφρασης μέσω αυτής, με τα χρόνια έχει δημιουργηθεί μεταξύ μας μια βαθιά σύνδεση μέσω όλων όσα έχουμε καταφέρει παρέα. Όλα τα κοινά βιώματα, οι μουσικές κυκλοφορίες, οι πρόβες, οι αναποδιές, τα live, όλα αυτά έχουν δημιουργήσει έναν κοινό στόχο και όραμα.
Ποια τα κοινά ακούσματα σας που συνέβαλαν στη διαμόρφωση του ήχου σας;
Παρότι εξαρχής χαρακτηριζόμασταν λίγο πολύ ως post-rock / post-metal, τα κοινά μας ακούσματα θαρρώ απέχουν κάπως από αυτά τα είδη. Ανέκαθεν είχαμε όλοι ξεχωριστά ακούσματα ως μονάδες, αλλά οι κοινές συνισταμένες θα έλεγα ότι είναι μπάντες που μας μεγαλώσανε, όπως από το αμερικάνικο metalcore (πχ. Killswitch Engage) και το nu metal ή σύγχρονα progressive ακούσματα (Tesseract, Periphery κλπ).
Νέος δίσκος, νέο μουσικό ταξίδι. Πίσω από το Home υπήρχε η κοινή ιδέα της οικειότητας με ένα πράγμα ή πρόσωπο. Τώρα τι; Απουσία;
Είναι κάπως δύσκολο, αν όχι και οξύμωρο, να υπάρχει θεματική σε έναν (σχεδόν) instrumental δίσκο, παρόλα αυτά προκύπτει ένα “concept”, είτε από τα βιώματα που οδήγησαν στην εκάστοτε δημιουργία, είτε από τα συναισθήματα που εγείρει το συνολικό αποτέλεσμα. Στο In Your Absence όντως η θεματική είναι η απώλεια, κυριολεκτικά και μεταφορικά, αλλά είναι και η αισιόδοξη πλευρά, της επιμονής και της δύναμης να πάμε παρακάτω. Πρόκειται για το πιο σκοτεινό και συναισθηματικά φορτισμένο άλμπουμ μας μέχρι τώρα, και το θέμα αυτό είναι που μας ενέπνευσε, αλλά και μας «κόλλησε» στην πορεία που τα κομμάτια πήραν την τελική τους μορφή.
Αν και συνθετικά δεν παρεκκλίνετε από το ύφος που έχετε διαμορφώσει, παρόλα αυτά ο ήχος σας ακούγεται πιο φρέσκος, ανανεωμένος. Έχει να κάνει με την μίξη ή το master;
Στόχος μας, όσο κλισέ κι αν ακούγεται, είναι πάντα να εξελισσόμαστε, τόσο συνθετικά, όσο και ηχητικά, παραμένοντας πιστοί στον πυρήνα μας. Βέβαια η μουσική που γράφουμε είναι αυτή που μας βγαίνει πηγαία, δεν προσπαθούμε εσκεμμένα να εξυπηρετήσουμε κάποια μόδα ή κάποιο συγκεκριμένο αυτί. Νομίζω ότι εν προκειμένω φαίνεται η εξέλιξή μας ως μουσικοί και ως μπάντα. Ηχητικά, κάτι που σίγουρα μπορώ να εντοπίσω ως αναβάθμιση είναι η μεγαλύτερη εμπειρία και τεχνογνωσία, κυρίως του Δημήτρη, του κιθαρίστα μας, που είναι και ο άνθρωπος που είναι υπεύθυνος για τη μίξη αλλά και για τα περισσότερα production decisions του άλμπουμ.
Τι ευχαριστιέστε και τι βαριέστε περισσότερο ως μουσικοί;
Ευχαριστιόμαστε τις πρόβες και ακόμα περισσότερο τις συναυλίες – η αλληλεπίδραση με το κοινό είναι η υπέρτατη ανταμοιβή για εμάς. Σίγουρα βαριόμαστε το κουβάλημα!
Μια ιστορία ή περιστατικό από πρόβα ή συναυλία που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;
Εντελώς προσωπικά, η πρώτη «ιστορία» που μου έρχεται στο μυαλό είναι από το επετειακό μας live για τα 10 χρόνια του The Glass/Nails EP. Στο ‘Youth’ συνήθως έχουμε ένα extended μέρος, στο οποίο «μαθαίνουμε» στο κοινό τη μελωδία της χορωδίας, προκειμένου να τραγουδήσουμε όλοι παρέα. Στο συγκεκριμένο live όμως, ήταν η πρώτη φορά που θυμάμαι το κοινό να ξεκινάει το sing-along απευθείας, προτού καν πλησιάσω το μικρόφωνο. Το να λαμβάνεις αυτή την ανταπόκριση, ειδικά ενώ είμαστε μια instrumental μπάντα, δεν περιγράφεται εύκολα με λόγια. Ήταν μια συγκλονιστική στιγμή που μου έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη και έκτοτε είναι έτσι σε κάθε εμφάνισή μας.
Μιλήστε μας για τα μελλούμενα, επιθυμίες και σχέδια.
Τέλη Νοεμβρίου ξεκινάμε την πρώτη μας ευρωπαϊκή περιοδεία, η οποία θα ολοκληρωθεί με μια μεγάλη γιορτή στην Αθήνα, και συγκεκριμένα στις 19 Δεκεμβρίου στο Gazarte Ground Stage – έχουμε να παίξουμε ζωντανά αρκετό καιρό και δεν βλέπουμε την ώρα. Από κει κι έπειτα, κυνηγάμε κι άλλες ευρωπαϊκές εμφανίσεις και φεστιβάλ, σκοπεύουμε να προωθήσουμε το In Your Absence όσο εκτενέστερα γίνεται.
Ένα live που βρεθήκατε ως θεατές και δεν θα ξεχάσετε ποτέ:
Ηλίας: Bring me the Horizon το 2023 στο Ejekt – η κατάλληλη μπάντα, την κατάλληλη στιγμή.
Κώστας: Offspring 2008 Μαλακάσα. Πέρασα φανταστικά, εντός και εκτός pit!
Δημήτρης : Meshuggah το 2011 στο Gagarin. Και τα riffs μας τα ακούσαμε, και το ξύλο μας το φάγαμε τότε. Είχαμε πρόγραμμα.
Στέφανος: Bring me the Horizon το 2023 στο Ejekt.
Χρήστος: Russian Circles το 2016 στο Vox.
Ένα άλμπουμ που δεν θα αποχωριζόσασταν για κανένα λόγο από τη δισκοθήκη σας:
Η: Tool – Lateralus, το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό.
Κ: Hammock – Departure Songs. Οι Hammock γενικά, και δη αυτός ο δίσκος, κατέχουν μια ξεχωριστή θέση στα ακούσματα μου (και είναι και αρκετά εκτός του τι ακούω συνήθως).
Δ: Θα δώσω 2 γιατι δε ξέρω ποιο να πρωτοδιαλέξω. Nevermore – Dead Heart in a Dead World και ISIS – Oceanic.
Σ: Paramore – Brand New Eyes. Κάθε φορά που το ακούω, είναι σαν την πρώτη φορά.
Χ:Opeth–Damnation.
Μια ταινία/ σειρά που θα βλέπατε ξανά με ευχαρίστηση:
Η: Breaking Bad!
Κ: Donnie Darko.
Δ: No Country for Old Men.
Σ: Inception.
X: Lord of the Rings: The Return of the King.
Ένα βιβλίο που άλλαξε τον κόσμο σας και που θα προτείνατε να διαβάσουμε οπωσδήποτε:
Η: Αγριεμένοι ανάπηροι επιστρέφουν από καυτά κλίματα του Τομ Ρόμπινς.
Κ: Δεν διαβάζω πολύ/πολλή λογοτεχνία, οπότε δεν είμαι ο κατάλληλος να προτείνω κάτι λογοτεχνικό. Από βιβλία ας πούμε “βατής επίστημης”, μου άρεσε πάρα πολύ το Η Μουσική των Πρώτων Αριθμών του Marcus du Sautoy.
Δ: Η Τέχνη της Αγάπης – Έριχ Φρομ.
Σ: Mastery – Robert Greene.
Ένας ήρωας κόμικ που ανέκαθεν σας συνάρπαζε:
Η: Αστερίξ; Δεν ξέρω, ποτέ δεν διάβαζα πολλά κόμιξ…
Κ: Θα πω Αντιρίξ και Συμφωνίξ για το χαοτικό της υπόθεσης (κρίμα που στην Ελλάδα δεν είχαν πολλή απήχηση). Από υπερηρωϊκό, TwoFace δαγκωτό!
Δ: I’m Batman * in a low raspy voice *.
Σ: Τεν Τεν. Πάντα έβρισκε τρόπο να την γλυτώνει.
Χ: Kenpachi Zaraki απο Bleach.
