Τα 90s υπήρξαν εποχή δόξας και μαζικής επιτυχίας για τους Therapy?, η δημοφιλία των οποίων έκτοτε βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία μέχρι και τις μέρες μας παρότι το γκρουπ συνεχίζει να είναι ενεργό δισκογραφικά (μόλις πέρσι κυκλοφόρησε το πιο πρόσφατο άλμπουμ του). Το trio διατηρεί ωστόσο ακέραιο το βασικό του ατού: τις ζωντανές εμφανίσεις καθώς και μια σειρά κομματιών-δυναμιτών που δύσκολα αφήνουν ασυγκίνητο οποιονδήποτε ακροατή.
Το 2010 η μπάντα από τη Βόρεια Ιρλανδία με αφορμή τη συμπλήρωση 20 χρόνων πορείας ηχογράφησε το πρώτο επίσημο live άλμπουμ της, το οποίο φέρει τον άκρως δηλωτικό τίτλο We’re Here To The End. Ο δίσκος περιλαμβάνει επιλογές από τρεις συνεχόμενες εμφανίσεις τους την άνοιξη εκείνης της χρονιάς στο Λονδίνο και είναι αναμφίβολα χορταστικό καθώς περιλαμβάνει 2 cd με συνολικά 36 τραγούδια και διάρκεια που ξεπερνά τις δύο ώρες (σημειωτέον, η αρχική πρόθεση ήταν να περιλαμβάνει 40 κομμάτια αλλά τέσσερα έμειναν τελικά εκτός λόγω χαμηλής ποιότητας της ηχογράφησης).
Στο We’re Here To The End βρίσκουμε κάποιες από τις καλύτερες συνθέσεις του συγκροτήματος από τις δυο πρώτες δεκαετίες του, με τις πρώιμες ηχογραφήσεις να κατέχουν, όπως είναι λογικό, τη μερίδα του λέοντος. Έτσι, μεταξύ άλλων, συναντάμε κλασικά κομμάτια τους όπως τα Meat Abstract, Innocent X, Nausea, Knives, Nowhere, Die Laughing, Stories καθώς και μεταγενέστερες συνθέσεις όπως τα Sister, Rust, Die Like a Motherfucker. Το απόλυτο highlight, όπως συνήθως συμβαίνει στις συναυλίες τους, αποτελεί το Potato Junkie με το κοινό να τραγουδά κατ’ επανάληψη «JamesJoyceisfuckingmysister». Φυσικά δε θα μπορούσαν να λείπουν και οι διασκευές στο Diane των Husker Du και Isolation των λατρεμένων Joy Division. Το διπλό αυτό άλμπουμ ανοίγει και κλείνει όπως θα έπρεπε, με το Screamager και το Teethgrinder, αντίστοιχα.
Αυτό που κυρίως εκτιμάμε σε αυτό το δίσκο είναι η επιλογή των Therapy? να καταγράψουν με πιστότητα και δίχως “φτιασίδια” την ατμόσφαιρα που υπάρχει στις συναυλίες τους, αποφεύγοντας τη γνωστή πρακτική των live albums που έχουν υποστεί επεξεργασία στο studio, όπου έχουν διορθωθεί οι ατέλειες και έχουν προστεθεί αφειδώς overdubs. Αυτό που αποτυπώνεται στα δυο CD είναι η πιο ωμή εκδοχή τους που συνοδεύεται από άφθονη ενέργεια και πάθος έστω κι αν έτσι φανερώνονται και κάποιες αδυναμίες, όπως ο μέτριος ήχος σε μερικά σημεία, κάποια μικρολαθάκια τους όπως επίσης και το γεγονός πως τα φωνητικά του Andy Cairns κάποιες φορές δεν ακούγονται αψεγάδιαστα.
Μπορεί οι ένδοξες μέρες των 90s όταν και άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στο σκληρό ήχο να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, οι Therapy? συνεχίζουν ωστόσο ακάθεκτοι και θα συνεχίσουν να το κάνουν μέχρι τέλους, όπως άλλωστε διατρανώνουν με τον τίτλο αυτού του άλμπουμ τους. Ίσως να φαντάζουν εδώ και καιρό εκτός εποχής και κλίματος, όμως στο σανίδι παραμένουν σπουδαίοι και για το λόγο αυτό δεν έχουν σταματήσει να μας επισκέπτονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Ο παρών δίσκος αποτελεί ιδανική προετοιμασία για το επόμενο live τους.
Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος
